GALIZA CEIBE, PODER POPULAR

NOVAS

2007-01-09T07:24:00.000-08:00

Vou tentar revitalizar un anaco esta páxina e vou adicar esta primeira semana a poñela ao día.

uNHA APERTA....

....comunicando a través da rede .....

APOIO AO ISAAC DÍAZ PARDO

2006-10-10T13:05:00.000-07:00

GALIZA CEIBE, PODER POPULAR

2006-05-04T00:14:00.000-07:00

PRÓXIMAMENTE

FOTOS DA MANIFESTACIÓN DA

C.U.T-C.G.T.

NO PRIMEIRO DE MAIO

SAHEL

2005-08-21T06:11:00.000-07:00

A FAME NO SAHEL GOLPEA A MILLÓNS DE PERSOAS.

As comunidades do Sahel, isto é Níxer, Malí, Mauritania y Burkina Faso, vense afectadas pola fame, o que significa oito millóns de persoas ao abismo.

A rexión do Sahel (Níxer, Malí, Mauritania e Burkina Faso) veuse afectada por unha praga de lagosta de novembro do 2004. Esta inmensa praga (evidenciada nas nubes de lagosta que percorreron as terras africanas), que urxiu un efecto devastador sobre das plantacións desta rexión da África do Oeste, destruíu millóns de hectáreas que eran o recurso directo da poboación africana. A esto sumouse a sequidade que se leva meses sufrindo nestas latitudes do globo (a non ser en Níxer onde o tempo se recupera e empeza xa a chover) e que derivou todo nunha empobrecida colleita de cara ao mes de Outubro. A esto uniuse tamén no seu momento unha tremenda falta de atención por parte de organismos como a ONU ou outro tipo de institucións tanto estatais coma interestatais.

Por países a súa realidade sitúase do seguinte xeito: Mauritania é o que maiores problemas ten á hora do acceso á auga, xa que é o que posúe menos posibilidades, con respecto ao resto dos países do mundo, de botar man deste recurso natural. Logo despois, nacións enteiras como Malí ou Níxer sitúanse entre os cinco países máis pobres do mundo sendo patentemente este último o máis danado pola crise, onde se ven afectadas unhas 3.500.000 persoas que están aos bordos da fame absoluta. Tamén dende algunha organización das que traballan na zona denúnciase que debido á sonoridade da crise en Níxer a opinión internacional “está a esquecer a Malí”, que é a doente silenciosa neste caso.

A pesares de que o Comité Permanente Interestatal para a Loita contra a Sequidade no Sahel nos entrega datos que evidencian un superávit no Sahel (85.000 toneladas de gran), os datos obxectivos e por países son outros. En Níxer e Chad, afirman, existe un déficit de 224.000 e 217.000 toneladas, o que abre as portas á alarma que se está a crear (non sen tardanza) nestes días.

A FAO (Organización para a Agricultura e a Alimentación das Nacións Unidas) advirte que se están a facer precisos 4 millóns de dólares estadounidenses para o desenrolo de proxectos gandeiros e agrícolas de máxima urxencia como resposta á situación do Níxer. Estes fondos reclámanse de cara á consecución de veterinarios e alimento para o gando cuxa saúde (que se ve enfeblecida por falta de alimento) é elemental para unha saída á crise que se vive, xa que a súa perda constitúe un dos efectos máis directos do conxunto dos desastres naturais. O gando xoga un papel ben importante na economía do Sahel, que se dá necesariamente agrícola, xa que ademais de ser base da alimentación popular é único ingreso de familias enteiras que se dedican ao pastoreo como forma de vida. Cóntanse até o día de hoxe en 10.000 familias que levan perdido as súas bestas.

Deica o momento tan só Suecia aportou 650 000 dólares á merca de semente de cereais e legumes que serán empregadas na plantación durante a estación chuviosa, que é agora en agosto. Por descontado un dos grandes problemas que se presentan é o intervir antes das recolleitas, o que supón unha marxe escasa de apenas sete semanas.

Escóitase nomear a inseguridade alimentaria. Máis de 800 000 rapaces corren perigo de má nutrición, que xa afecta a 150.000 pícaros, e aínda está en propagación. É hoxe por hoxe a meirande das consecuencias a paliar na rexión, no que se envorcan os esforzos da sociedade mundial comprometida.

En verbas de Francisco Rey Marcos “Lamentablemente, a persistencia de moitas destas crises alimentarias africanas é algo máis ca un efémero episodio informativo e a gravidade da situación en moitos destes países, que é de longa duración, agravouse nos últimos días”
Chegan voces como as de Intermón Oxfam que levan dito que “os países ricos contribúen directamente á fame”. Esta organización leva analizando con intelixencia os efectos da fame (negra, podaríamos definila sen ironía) e as súas causas máis primeiras. Acusan tamén, como informa o diario francés Le Monde de “anos de neglixencia” aos gobernos do mundo, que estableceron coa súa actitude un “prezo que agora pagan millóns de persoas”. Nas cifras oficiais da ONG establécese que a axuda anual per capita é de 9.7€ para os habitantes do Níxer, 10.5€ para os de Burkina Faso, 15.3€ para os de Mali e por último, 16.15 para cada un dos poboadores da Mauritania. Cifras consideradas insuficientes pola devandita organización en comparación coa axuda humanitaria enviada ao Iraque (co fin de evitar o escándalo mundial da guerra perpetrada polo neoliberalismo).

Segundo Trevor Rowe, portavoz do PMA da ONU “a situación é catastrófica e empeora co pasar dos días”. “Non é só que a poboación non teña que comer, é que até o gando está a morrer. Agora empeza o período de chuvia e, sen alimentos, os nenos serán máis vulnerábeis á malaria e á diarrea”, afirmou para a BBC confirmando todo o que se leva dito neste artigo. O día nove de agosto, para esta mesma cadea, o presidente de Níxer (o país máis golpeado de facto por esta vella traxedia) Mamadou Tanja sentenciou que é “non é verdade que Níxer estea a atravesar a crise que asegura a ONU”.

AXUDA HUMANITARIA:

Como sempre este tipo de axuda, sendo tan indispensábel para a posta en marcha da solidaridade mundial acaba por converterse nun “conato de intento de nada” cando os gobernos mundiais pechan os oídos ás súas voces. E esto leva acontecido nesta crise, na que as ONG paliaron moitos dos seus efectos, até que as corporacións tiveron se viron na obriga de informar debido ao insostíbel desta. O PAM ou Programa Alimenticio Mundial e órgano da ONU envía a través de dúas ONGs (CARE et World Vision) a súa axuda, que consiste en milleiros de sacos de millos.

Con todo salienta alí o achegamento que Organización Non Gobernamentais (ONG) como Cruz Vermella/Media Lúa Vermella ou Intermón Oxfam fan. A primeira delas está a atender en Níxer e en Malí a máis de 8.000 dos pícaros afectados pola desnutrición, así como tamén leva reforzado a presencia na zona con novos delegados e delegadas encargados de aproximarse á situación que se está a vivir.

Intermón Oxfam, pola súa banda leva destinados máis de un millón de euros para acalmar a situación e está a prestar apoio a un número de 270.000 persoas.

BRAIS GONZÁLEZ PÉREZ.

A Peneira.

XOSÉ RAMÓN REBOIRAS NOIA en trinta ANOS

2005-08-14T15:21:00.000-07:00

XOSÉ RAMÓN REBOIRAS NOIA. 30 ANOS DE MEMORIA VIVA.

Había un home detrás do “que importa que nos maten se deixamos semente de vencer”

“Porque os avoitres do imperialismo voaban sobre o moribundo corpo de Galicia,
case cadáver, golem estigmatizado,
porque a guerra nunca remata mentres o pobo non é vencido totalmente,
caeu Moncho Reboiras”.
Darío Xohán Cabana.

Cúmprense o 12 de agosto trinta anos da morte dun home que fora alumno, e bo, das aulas do Santa Irene en Vigo, Xosé Ramón Reboiras Noia. Rachaba o 19 de xaneiro de 1950 cando abrollou en Imo (Dodro) do ventre máis profundo dunha desas familias creadas sobre a terra e a fouce, e tamén o traballo cotiá. Naceu de labregos e deprendeu a amarrar forte a fouce polo día. A súa xuventude pasóuselle na cidade, tentando atopar á calor dos edificios o pan que se anuncia sempre alí, tras do mostrador do bar Noia, coas mans que cheiraron a terra recendendo xa a licor café ou viño tinto.
Anunciaba algún vate a nosa ignorancia, que nacemos para morrer. Así naceu Moncho Reboiras e así rematou os seus días. Naceu á sombra da estrela machicada do seu pobo, un pobo case estadea que se deitaba á sombra da ditadura sen poder erguer a cabeza. Falo dos labregos, falo dos loitadores, falo dos galegos... e tamén dos mortos.

Decidiuse polos camiños da Enxeñería Industrial que cursou na Escola de Vigo, nun Vigo gris que podía significar resistencia no seu tempo. Onde aconteceu ao traballo para decote da Asociación Cultural de Vigo, e onde tratou a figuras coma o padre Seixas. E despois alí, a algúns dos destacados da UPG (Unión do Pobo Galego). Esto é por exemplo Xosé Lois Méndez Ferrín que tiña sido seu profesor e fundador do partido no 1964. A UPG que da súa man, da súa man e da de Xosé González e X.M. García Crego (todos eles entran sobor do ano 70) renaceu para o pobo entre a soga da clandestinidade. Volveu SER coa vontade dos proletarios, dos labregos, dos estudantes...

El bateu cos seus ósos na fábrica de Barreras, e alí o atrapou un 1972 no que había que actuar e berrar con dor de gorxa. Citroën estaba na rúa mobilizado por CC.OO e digamos que tamén, a Galicia Socialista de Camilo Nogueira. Despois tocou Ferrol a morto, a sangue coa caída de Amador Rei e Daniel Niebla, ambos estaleiros e de ferro e ambos reprimidos pola política antisocial dalgún pequeno coronel que pensou en ser home grande. El, como tantos galegos e galegas que polas rúa de Vigo escribían sen canetas “dignidade” estivo alí, nas folgas, nas manifestacións, nas mobilizacións. Foille aberto un expediente e vendeu despois a súa forza de traballo nos talleres de Álvarez.

Moncho Reboiras tivo un importante papel de certo na organización da Frente Cultural.
El non era un heroe, nunca o foi, nunca o será. Era un obreiro, é máis, un obreiro galego que se sentía obreiro do mundo e comprendeu a forza das ideas. Soubo que había que levar ao mundo do traballo o nacionalismo da UPG, o marxismo-leninismo que trazou a UPG de vangarda a partires do 72, dentro daquela visión que estes tres homes tiñan da realidade dialéctica de noso
.
Coa forza da verba tomou conversas coa Organización Obreira (O.O) escindida pola esquerda da maquinaria de Comisións Obreiras e decididamente voz proletaria. Tamén coas Xuventudes Comunistas. Todo envorcou nunha continua renovación da UPG que se ateigaba dos sorrisos esperanzadores de rapaces novos e homes traballados ao lume abafador do capital. Todo esto, estas conversas, acabaron sendo o xermolo daquel sindicato da masa obreira concienciada que foi o Sindicato Obreiro Galego (S.O.G).

Co tempo, falo xa do 1974-1975 el, esta sombra que é ilusión e bandeira, tentou perpetrar con outros homes a idea da Frente Armada da UPG, unha outra maneira de loitar contra o feixismo. Unha outra maneira que para el en exclusiva, e para outros galegos naqueles intres dispostos a escoitar, lle escribira Karl Marx.

Un día interrompeu a Galiza a nova dun asalto á comisaría onde incautaron 15.000 papeis virxes para DNI, tamén un intento falido de facerse coa nómina de Fenosa. Seica foron eles, abofé.

Por último, quédame Ferrol. Quédame falar dese 12 de Agosto de 1975 que fora mellor xornada de non acontecer. A noite anterior a Brigada Político Social organizara o seu seguimento en Canido, a persecución a aquela célula da UPG que se reorganizaba. Moncho temía o peor, dedicáronse a destruír documentos comprometedores mentres fóra, policías de paisano e grises armaban o maior dispositivo de cara á represión do independentismo galego. Acordoaron a zona como querendo afogar o pescozo da nosa Terra e do noso Tempo.

Tivo que vir a fuxida porque perto de 300 axentes da Policía Armada se estableceron ao carón do seu edificio, acordoado. Tentaron fuxir, Reboiras e os dous militantes que o acompañaban, el elixiu os tellados e correu coa pistola nas mans. O único armado. Os axentes perseguírono e mentres os outros compañeiros deron fuxido, na Rúa Terra, nun portal daquel Ferrol xa manchado pola traxedia había tres anos, coma un can danado que rematou sendo besta da resistencia, foi morto o home que algún día se chamou Xosé Ramón Reboiras Noia e xa non, senón Moncho Reboiras.

Na súa memoria rescato algunha das verbas que emitiu o seu mestre na morte de Vicente López, tamén compañeiro de partido:
“Cando aínda resoa o golpe que te puxo
na banda de acolá desta cousa inútil que nos sega
o alento cada día
e soberbiamente morriches pleno de turbamulta, de cornamusas iradas e docemente barrocas”·
X.L. Méndez Ferrín.

BRAIS GONZÁLEZ PÉREZ

2005-07-28T08:34:00.002-07:00

provisional para os que queiran coller imaxes

2005-07-28T08:34:00.001-07:00

provisional para os que queiran coller imaxes5

2005-07-28T08:34:00.000-07:00

provisional para os que queiran coller imaxes3

2005-07-28T08:33:00.000-07:00

provisional para os que queiran coller imaxes1

SOLDADOS PARA QUE NON HAXA SOLDADOS

2005-07-20T05:31:00.000-07:00

SOLDADOS PARA QUE NON HAXA SOLDADOS.

Os ollos mallados dos homes e mulleres do EZLN sobre o lombo espido esixen “un mundo no que caiban outros mundos”

COMO SON.
Aquecía un pouco o sol cecais en Chiapas naquel 1º de xaneiro de 1994, que foi cando os indíxenas (tzeltales, tzotziles, choles, zoques, tojolabales e mestizos que xa non eran senón unha mestura de razas) agrupados no Exército Zapatista de Liberación Nacional (EZLN) abrollaron da Selva para cravárense no

lombo do capitalismo que os aforcaba, que era mexicano e que era tamén por suposto mundial. Dise mesmo que Chiapas urxiu para advertiren os zapatistas ao pobo do mala que podía ser e era a entrada en vigor do Tratado de Libre Comercio con América do Norte, é dicir, cos U.S.A. E é que se falou de modernizarse, arrastrando aos pés da maquinaria capitalista aos homes e mulleres indíxenas que supuñan, aos ollos entrepechos da besta que é o dólar, aínda un atraso.
O ano comezaba con neoliberalistas atragoados, sorprendidos, que celebraban con moita gula un novo ano ficticio que aqueles que vivían cos dentes rachados e as enxivas sen pan non crían.
A rebelión indíxena deste día viña de moi atrás, viña dos milleiros de anos de resistencia que perpetraron os pobos indíxenas de México, os maias que no Iucatán resistían ao sometemento. E tamén nos asegura P. González Casanova que non só eso, senón a crise da súa facenda, provocada pola irresponsabilidade dun goberno que se di de esquerdas e que foi do PRI, con presidentes mexicanos coma Cuauhtémo Cárdenas ou o traidor que era Ernesto Zedillo, contratados hoxe por multinacionais, traballando aínda no soerguer pesado do capital. E tamén inflúe a acción pastoral, duns relixiosos que seguindo o aperturismo da Igrexa Vaticana II difundiron para os seus, para o seu pobo rebentado, xordo e impotente ante o estoupido do sistema económico mundial, a idea de liberdade, dunha terra prometida que comeza e que é a propia terra do home cando a posúe en liberdade. Logo tamén se expón como outra das causas da rebelión o afán organizativo duns estudantes reprimidos no 1968 como en tantos outros mundos, e por suposto a falta de terra.
Sobre todo a falta de terra, porque a couce que deu o capital foi tremenda para os indíxenas, e é, porque o capital entregou a súa terra (a deles) ás mans que non tremen das multinacionais que explotaban os seus recursos sen pago, isto é petróleo e natureza, e que non se esquecían de explotar á vez aos proletarios que eles son, os indíxenas.
E por suposto, aínda nesta orde mundial, naquela zona de México, como en tantos outros lugares do mundo, prevalece o racismo como arma criminal, un racismo que leva á submisión dos pobos indíxenas, inferiores, aos que continuamente se lles rouban as terras, se lles intenta roubar a dignidade. E eles protestan. Protestan e érguense sobre o puño pechado do zapatismo porque a dignidade é moi súa e de todos os indíxenas desposuídos.

O EZLN fórmase sobre a fronte estrelada de cada un dos indíxenas. E aínda está neles a memoria como esa pedra que sempre doe e dana, porque eles recordan moi ben, eles teñen aínda feridas abertas, chagas, daquela xornada do 22 de decembro de 1997, en Acteal (Chiapas) onde 45 zapatistas, con todo o que fai sufrir o número, foron vilmente asasinados polo goberno daquel Zedillo que dicimos decrépito.
Non me collen os nomes aquí, atravésanse nas páxinas e é fútil redactalos, porque os mortos son tamén nosos.
E con todo, os zapatistas e o seu Exército aínda teñen un aquel de ironía, porque baixo o pasamontañas do subcomandante Marcos (que se di xefe do exército rebelde) locen uns ollos tenros, cheos de esperanza, esperanza por que se cumpra o prometido e porque o goberno mexicano devolva a vida aos indíxenas que en respirando, en loitando e en sendo oprimidos, son corpos inertes. Mais non pensamentos mortos, senón que son miolos que alampan coa luz toda da tradición, da rebeldía, porque son irónicos estes homes, mulleres, nenos, vellos e vellas, e nenas. Se hai algo que non se perdeu baixo o xugo, foi ese alumar tépedo de ironía que os leva a dicir cousas tan fermosas e completas como que “o noso corazón xa non é igual ao principio, non, é meirande porque tocamos o corazón de moita xente boa”.
Agora, dentro da realidade que é a rebelión armada en Chiapas, preguntarase o porqué dun exército, e é que eles, para quen o dubide, están armados. Teñen graos, hai comandantes, soldados, está tamén Marcos, hai un arsenal inmenso, moi grande, e é que eles utilizan as armas da palabra.
Naquela insurrección militar do 1º de xaneiro do 1994 enchéronse as rúas de xente que dicía aos zapatistas que abandonasen as armas, e eles accederon. Esto todo nunha Chiapas acostumada ás loitas e conflictos sobre a propiedade, e acostumada tamén a quedarse sen indíxenas que son decote expulsados. As armas caeron. Medrou o diálogo.
Foi cando polos berros da denominada eles “sociedade civil” que pedían paz se decidiu crear unha saída política ao conflicto. Houbo reunións e consultouse ao pobo zapatista (chamada Consulta Nacional por la Paz y la Democracia) en agosto do 1995 que pediu unha outra forma de facelo todo. Pediu intervención política, e deuse a coñecer na Cuarta Declaración da Selva Lacandona (1996) a decisión de crear a Fronte Zapatista de Liberación Nacional (FZLN), cuxa fundación transcorreu entre o 13 e o 16 de setembro do 1997 en Ciudad de México, e se estableceron os seus Principios, Programa de Loita e Plan de Acción. A nova liña avogou pola construción pacífica da súa Nación. Por eso é que a palabra é a arma principal do EZLN, un exército de defensa e nunca ofensivo. E a palabra tamén pode, tamén ten forza, e xaora, as súas epístolas e comunicados son un pozo de razón e resistencia.
E aí me queda ese son profundo, os Caracoles (figura louvada polos maias xa, que simbolizaba unha invitación á entrada, e tamén á saída). Eses son os cinco poboados (Oventik, La Garrucha, Roberto Barrios, La realidad e Morelia) indíxenas 100%, gobernados coa súa sabedoría, dirixidos por Xuntas do Bo Goberno (por oposición ás do mal goberno, que é como denominan á mexicana) que “mandan obedecendo”. O pobo dicta e eles escoitan. Acatan.
Aos caracois é a onde chega a axuda, a onde chegan por lles poñer un exemplo, unha incursión de galegos que trazan un sorrir de irmandade como os da Coperactiva, que resisten e conviven unha tempada con este pobo singular. E loitador.
Aquel que sae do caracol, ou dalgún dos outros municipios autónomos rebeldes, vaise coa convicción da verdade que é o que levan escrito nos ollos os seus habitantes: “debe haber un mundo mellor en algunha parte”. De seguro que existe.

“Dicen que dicen que decían que el caracol representa el entrarse al corazón, que así le decían los más primeros al conocimiento. Y dicen que dicen que decían que el caracol también representa el salir del corazón para andar el mundo” Subcomandante Marcos.

CAMIÑOS PARA A PAZ.
Xaora, os membros do EZLN e a comunidade zapatista en xeral, só piden ao goberno que cumpra co prometido. Impóñenlle as “tres sinais básicas para a paz” que son a desmilitarización da zona por parte das tropas mexicanas (en concreto tan só o reclaman de sete campamentos de todos os trescentos que ten o goberno), a liberación dos seus presos políticos que son hoxe en día cinco, e o cumprimento dos Acordos de San Andrés. Neste acordos, bilateralmente, o EZLN e o Goberno Mexicano chegaron a establecer unha proposta da lei, para a reforma da Constitución que defendía o dereito dos indíxenas, a súa dignidade. Malia todo, foi esto papel mollado, papel sucio e manchado por un Goberno de Vicente Fox (o agora presidente polo PNA dereitista deica o 2006) que perpetrou a aprobación dunha Lei Indíxena que fixo de cortina de cemento, de sepultura, para a idea esencial que defendían os Acordos de San Andrés e non esta Lei, que era a vontade de entregarlles aos indíxenas máis dereitos e maior xustiza. Xustiza, democracia e liberdade para os verdadeiros donos da Chiapas.

HOXE.
Quen foi atento aínda puido andar preocupado pola marcha dos zapatistas que, sen xesto previo, atravesaron a tarde do 19 de xuño cun aviso de “alerta vermella”, unha alerta cuxas causas non se citaban nos comunicados urxentísimos. Todo foi expectación, tensión. E logo, xa nos seus papeis nos adiantaban docemente que o seu camiño ía ser outro, un vieiro diferente. E aínda así as tebras do entendemento dos que somos aquí eran mestas. Foi no 11 de xullo cando se disolveron as dúbidas, cando se nos advertiu de que aquela alerta fora de precaución, fora a duns indíxenas que con temor á historia pasada, que con temor a que se producira outro 9 de febreiro de 1995 (no que as tropas do goberno de Zedillo invadiron a Selva Lacandona mentres se producía unha consulta interna) berraron alto precaución. Agora eles son cautos. Van paseniño, reúnense e despois, ábrense ao mundo con máis e máis palabras.
Aprobouse estes días a Sexta Declaración da Selva Lacandona na que se nos advirte de que xa son outros, de que o EZLN non vai botar xa man das armas e si da razón, de que o exército Zapatista vai enviar a Cuba millo nun seu camión para burlar o bloqueo, e aínda con graza, con esa graza que se oculta tras a fonda solidariedade coa que senten o mundo os indíxenas maias de Chiapas, prometen que enviarán café á Europa que resiste, que enviarán o seu ponzol.
Analisan coa verba rexa de quen deprende a non errar o neoliberalismo no mundo, solidarízanse cos pobos indíxenas, co pobo obreiro mexicano a quen piden axuda... e querendo ser outros son aqueles indíxenas que un día primeiro de xaneiro de 1994 se ergueron coa vontade de acadar a liberación nacional.
Quen sabe se o pobo que resiste na Galiza non recibirá eses grans de café que eles elaboran con tanta ilusión?

EXPRESIÓN É LIBERDADE.
Fálase longo tempo de que o zapatista é o primeiro movemento da insurxencia que utiliza tan atinadamente as novas tecnoloxías para a divulgación da súa loita. Non se minte, eles coñecen ao inimigo. Eles utilizan o espazo do inimigo. E non é difícil escoitar en Chiapas a Radio Insurgente, a voz dos sen voz, segundo din, que é a expresión do EZLN. Alí emiten decotío, alí, a través da Frecuencia Modulada (FM) berran consignas e deféndense das chagas que o goberno mexicano pretende producir na súa resistencia. E non é difícil escoitar o doce son das voces indíxenas, xa que é a única radio independente do estado mexicano que emite así, nas diferentes. E tampouco escoitar falar da muller, dos homosexuais, de Zapata, que nos conten os seus contos... ou mesmo non é difícil devecer polos sons rebeldes dos corridos zapatistas.
E logo, cada semana, en Onda Curta, gravan o programa que pode escoitar Europa, América, Asia e Oceanía mesmo ao igual que unha oínte sen ocupación, e un oínte que abre os ollos e pousa nas súas verbas os oídos, preocupada. Todo en internet, pois internet tamén é seu, e convídoos a ter da súa man as seguintes páxinas:
Páxina do EZLN: http://www.ezln.org/
Páxina do FZLN: http://www.fzln.org.mx/
Red Zapatista en Movimiento por la Liberación Nacional http://www.redzapatista.ya.st/
Radio Insurgente La voz de los sin voz www.radioinsurgente.org/
Revista Rebeldía www.revistarebeldia.org/
Indymedia México (C. De Medios Independientes) http://mexico.indymedia.org/
Indymedia Chipas http://chiapas.mediosindependientes.org/

BRAIS GONZÁLEZ PÉREZ

artigo para o Xornal A Peneira.

MANOLO CAMAÑO

2005-07-05T07:22:00.001-07:00

“...Temos que estar prestos para unha práctica social, sindical, política de conciencia e de compromiso con este país.”

MANOLO CAMAÑO - portavoz da C.U.T.

Manolo Camaño é portavoz da Central Unitaria de Traballadores (C.U.T.), sindicato da clase obreira galega, dende a súa creación en novembro de 1999. Dou con el na manifestación do 1º de maio en Vigo e mostra seguridade no falar malia ser xa ben raiado o sol sobre nosoutros.

AP.- Cal é o clima no que nasce a C.U.T?
MC.- A C.U.T, como é sabido, nace fundamentalmente en función dun conflicto interno da C.I.G, ao entendermos moita xente que a que vivíamos era unha situación de falla de pluralismo, de dogmatismo dunha dirección correa de transmisión (no sentido pexorativo) do B.N.G. Aí un grupo de persoas percibimos que tiñamos xa o tempo esgotado por desgraza, xa que esto sempre é unha traxedia, dentro da C.I.G., porque deixaba de ser un proxecto plural con cabida para todos os homes e mulleres cunha militancia de esquerda galega sindical. Era novembro de 1999.

AP.- Cal é o progreso da C.U.T. dende o ano da súa fundación?
MC.- O incremento afiliativo é paulatino e tamén no que se refire á súa implantación nas distintas localidades do país, con todo non é para botar foguetes ao ar, xa que o contexto histórico en que nacemos non é o máis proclive para grandes chimpos sindicais. Malia todo, cómpre destacar unha consolidación da C.U.T. como proxecto sindical de esquerda combativa, un proxecto galego que entende que a loita de clases vai vinculada á loita pola soberanía nacional deste país. En definitiva, temos unha C.U.T. consolidada e dicímolo sen ningún tipo de triunfalismo.

AP.- Que chamada fai a C.U.T ao proletariado galego en xeral?
MC.- A C.U.T tería que dicirlle fundamentalmente ao proletariado galego que non se deixe enganar, que a situación de espellismo nun mare magnun de consumismo capitalista non vai esconder as necesidades deste pobo, é dicir, un traballador que reside nunha falsa calidade de vida, hipotecado de por vida, non é ceibe para decidir e determinar sobre a súa vida. É un benestar ficticio a costa da super-explotación de miles de homes e mulleres que está a encher o tecido laboral galego, os inmigrantes, quen son dobre ou triplemente explotados. É unha realidade de inxustiza social xeralizada que hai que resolver. O home e a muller intelixentes non se poden apoucar en situacións límite, como é o caso, ao sabermos todos a través de datos obxectivos, que a taxa de paro segue a ser escandalosa, como a taxa de emprego precario, cun capitalismo que segue a gañar ao redor dun 35% (a grande banca). Sintetizando, esta é unha situación insostíbel, que é falar do medio ambiente, da cultura, da nosa lingua... Temos que trocalo e temos que estar prestos para unha práctica social, sindical, política, de conciencia e de compromiso con este país.

AP.- Vai a C.U.T. de cara a converterse nun sindicato clave de cara á liberdade do pobo galego?
MC.- Nós non queremos ningún protagonismo a maiores, tan só cremos na unidade sindical, porén esta ha de ser posíbel e existíbel en canto a parámetros coherentes. Nós estamos a loitar pola central sindical única e galega que é unha meta do sindicalismo galego de clase dende o seu xurdimento no ano 1972, polo tanto non ansiamos protagonismo, mais si temos que vertebrar en clave de clase (ante a deixazón doutros hai ben tempo) o sindicalismo. Non practicamos un sindicalismo de subvención e liberados en función do pacto social e a traizón sindical, o noso é outra clase de sindicalismo.

AP.- Como definides ás masas que acompañan aos outros sindicatos?
MC.- A sociedade (da que a clase obreira non está exenta) non se pode abstraer dunha realidade social que se move nun marasmo de confusión, de apatía, de mensaxes baldeiros, e doutro tipo de males. Eu non culparía á clase obreira desta situación, o lugar da clase obreira na historia depende de conxunturas históricas determinadas. Nestes intres é a que é, e así cada sindicato arrastra un determinado tipo de xente. O que tamén é certo é que chega xente ás filas da CU.T. que ben antes se vía vinculada a outras siglas. Este troco é crescente.

AP.- Trocou en algo a situación co novo goberno Zapatero?
MC.- O fenómeno Zapatero é un fenómeno “pallasesco” sen lugar a dúbidas, un fenómeno de cartón que está a captar moita xente que diante da situación in extremis do goberno fascista do P.P. se apunta ao posibilismo aberto por este novo goberno. Non nos debemos enganar por esta clase de espellismos xa que, se rañamos a vestidura do talante, atoparémonos cunha caixa baldeira. Neste senso non nos vai chegar nada sen un compromiso ou un fortalecemento da organización política sindical, non nos han traguer nada.

AP.- Dende que sectores se achega o proletariado á C.U.T.?
MC.- A C.UT. nasceu en función dos conflictos dos mariñeiros que perduraron entre o ano 1995 e o 1999 (ano da súa fundación). A partires de aí, esta testemuña afiliativa mariñeira xa se vai estendendo a outros sectores, chegando a ser a afiliación nestes intres abondo igualitaria nos distintos sectores, en metal e en transporte cresceu moito, sendo os sectores máis atrasados, ao falarmos da militancia, a educación e demais sectores con vinculación directa na administración.

Remata o meu compañeiro Antón Escuredo inquiríndolle polas negociación no Hostal dos Reis Católicos, onde ten maioría a C.U.T, e a patronal se nega a negociar en galego, o cangués tíralle importancia asegurando que se trata simplemente dunha das “múltiples actitudes fascistas e arrogantes ás que se han de enfrontar os proletarios galegos”.
Doulle ben as grazas a Camaño e despídome del onde se di de Vigo a Porta do Sol, cecais enfile el os vellos camiños da Rúa Real para retornar sobre os pasos dun pasado ao que ha de ollar con esperanza, pode ser que con rabia, e seguramente pida o regreso dos tempos que encamiñan á liberación.

2005-07-05T07:22:00.000-07:00

CABECEIRA DA MANIFESTACI�N DO 1�M

2005-07-05T05:35:00.000-07:00

A SÚA VOZ É NECESARIA, A GALIZA CO EXÉRCITO ZAPATISTA DE LIBERACIÓN NACIONAL POLA LIBERACIÓN DOS POBOS E A PACE DIGNA. BERRAR CONTRA O LIBERALISMO E ESCOITARSE, ESCOITA A SÚA RADIO.

RADIO ZAPATISTA

entra nas súas páxinas:
Exército Zapatista de Liberación Nacional
Frente Zapatista de Liberación Nacional

NEOLIBERALISMO E VOTO ÚTIL ANTE O 19-X

2005-07-02T05:30:00.000-07:00

NEOLIBERALISMO E VOTO ÚTIL ante o 19-x.

Brais González Pérez.

O fascismo non se esgota e é un río, porén así e todo o que é certo é que os seus líderes máis obsoletos están a caer como naipes, é un decapitar por vontade popular que non ten precedentes no noso pobo. O pobo galego decidiu derrotar nas urnas unha forza instauradora do caciquismo como arma eficaz de cara ao alienamento dunha masa atada ao exercicio da propaganda, e que é sometida á compra-venda ao igual un produto de mercado. Agora ben, a miña ledicia reside en ver a un Fraga levado ás augas escuras da oposición arrastrado da man do Prestigue, do plan de choque Galicia, da estafa que se leva producido dende o seu goberno, da man así tamén do seu pasado de ministro franquista (ministro que asinou a morte do irmán Grimau) e tamén do xenocidio que se practicou dende o goberno central que compartía as súas señas, no Iraque. Tamén o acompaña un latrocinio electoral que non soubo practicar no último momento, e con isto me refiro aos votos dos que non teñen intereses sociais (anque si económicos) en Galiza, os antigos emigrados, e tamén ao impedimento do sufraxio a aqueles que andan emigrados pola Península Ibérica, rapaces aos que botou ao mundo a súa esmagante política neoliberal que levou a varias vagas de mozos a buscar emprego fóra da súa terra. Eles non, non teñen voz.
A verdade neste intre máis obxectiva é a derrota electoral dun candidato anacrónico e a progresiva radicalización dos derrotados no 14-M e 19-X consecutivamente.

Xaora, dentro desta felicidade habemos de distinguir a mentira, a falacia do voto útil, considerado como aquel o entregado ao bloco BNG-PSOE. Asegúraseme que o menor cambio agora mesmo é un grande paso para a Galiza, porén para que dunha vez a roda dentada vire a favor do pobo, é necesario ese grande troco que sexa pequeno debido á súa naturalidade: refírome á construción dunha política máis social que non responda a causas económicas. Digo que este voto útil é unha blasfemia porque non é un voto para camiñar nesta dirección, é un voto entregado nada máis por inercia psicolóxica á publicidade que se leva montado dende a TV á coalición PSOE-BNG, como seguros continuadores dun sistema que tan só favorece aos catro donos do capital. O voto útil é aquel, ao meu ver, que alén de constituír unha opción antifraguista e rupturista coa marcha da política oficial galega, constitúe unha opción máis social, tendente á igualdade.

Como ocultar que esa “esquerda parlamentaria” da coalición non representa o ben máis último que é a liberdade asegurando a continuidade para un neoliberalismo decrépito e abafador.
É simplemente ollar á súa esquerda, á verdadeira esquerda galega e descubrir unha opción (xaora FPG, xaora NÓS-up) á que foron bater os sufraxios dos que non caeron na mentira televisiva da utilidade, un lavado de cerebro practicado cara á consciente anulación da liberdade de decisión política.

Por eso habemos de ser fríos á hora da análise, e pechar nun círculo de blasfemia un efecto ZP que non deu solución a ningún problema social dos de raíz, ocupándose exclusivamente dunha popularización mediática do seu talante inventado: digo o desemprego, sexa a pobreza mundial que non conta con ningunha vontade de solución pola súa parte, digo o estancamento do modelo político, sexa o militarismo patente, o parasitismo contra dos países subdesenvolvidos... Falamos tamén por extensión de siglas, dun Touriño que flota no devir económico e que entende o ente social como unha consecuencia deste e non a súa causa.

Vexamos xa para rematar a latinoamérica, que padece o coitelo dun sistema económico nefasto, que sufre a malleira dun eixo de potencias mundiais enleadas en lle roubar os recursos. Eles son un exemplo, no que as masas se sitúan á cabeza dos movementos que aquí son minoritarios e silenciados, que seguen a pedra fancesa que é “igualdade, liberdade e fraternidade”
Cecais sexa necesario un verdadeiro cambio para que o noso camiño non sexa o sudamericano, porque daquela serían necesarios aquí EZLN.

E quédanme os versos de X. L. Cabanas: "onde/os ollos/de Julián Grimau/e onde/o riso ledo/que estalou na folga/obreiros asasinados en Gasteiz/onde o seu riso/que non é triste a lembranza non é tristura a melancolía/non/o riso é noso o riso"

A FPG É O ÚNICO RECURSO DUN POBO ESTAFADO

2005-06-15T11:43:00.000-07:00

A FPG critica duramente o goberno fraguista no seu mitin en Vigo.

No seu mitin realizado no IES. Santa Irene de Vigo o venres de 10 de xuño, a Frente Popular Galega presentoulle a un público combativo os seus candidatos.

A VOZ MAREIRA DE ANGUEIRA FOI DICIR

QUE ALUMEOU A NOSA TARDE VIGUESA.

“Na súa visión franquista e verticalista, Fraga Iribarne chegou a disolver a Consellería de Traballo para que os traballadores tiveramos máis difícil tramitar as nosas xustas reivindicacións ante a administración autonómica”. A voz de ferro era de Xosé Lois Romero, dun ferro de proletario que é, acostumado á vivacidade das arengas. Non ten medo, e asevera tamén que “Galicia o día 19 vai ser a tumba do fascismo”.

Botamos a andar no calendario como un camiñante con memoria e lemos unha hora (20.00), unha data (venres 10 de xuño) daquela sabemos no padal un froito acedo de emotividade, sentados así nunha butaca do Paraninfo Leónides de Carlos no Instituto Santa Irene de Vigo, pois xusto é que se cumprían os tres anos do pasamento do que foi grande mestre de filosofía, e grande loitador.

Anxo Angueira estremeceu e acochou mesmo nas súas verbas o doce nome de tan insigne profesor, referiuse a el e a Reboiras, e a ambos collidos pola man escoitando as arelas dos seus camaradas, dous raparigos non inocentes. “Este negro pan foi forneado polos nosos precursores e logo despois por Castelao, Marx” recordounos o autor de Pensa Nao. A súa palabra agradécese porque é unha cópula de insubmisión e poesía, todo é poesía alí, sexa xa a rexa voz de Méndez Ferrín ou o dicir de Chus Pato, poeta e candidata número un por Ourense.
Todo tiña aquela maxia dos actos públicos dos pequenos partidos sen fondos onde vai todo a man, como a laboura máis antiga e con máis arrecendo a tradición, apúrase a montaxe combatendo un tempo que esvara e mesmo acontece un sólido mestura de présas e nervios que se atravesa na gorxa docemente.

No vento do serán vigués circunscribíase unha frase: Pola República Galega. Non foi necesario loitar con falsos lemas, tan só tinguiron as faixas de verdade, coa súa vontade, vontade común do feito que é o FPG, aseguran. Logo outros cartaces pedían o parlamento galego para Xosé Lois Méndez Ferrín e Mariano Abalo, que eran dous dos asistentes ao acto.

Tamén logo Mariano Abalo chuspiu mar polos beizos e orou coa seguridade salgada dos que saben o que significa resistir, e xa cara ao final, co peito escurecido de carraxe e rebeldía, o escritor celanovés Xosé Lois Méndez Ferrín, dirixíusenos para concretar.
O público percurou a amargura que é a verdade das súas verbas e que non caese así ao oco do vento, apertáronas contra do peito propio. Aínda pode resoar no ventre do que foi o primeiro instituto público de Vigo o tambor que era aquela dición: “Debemos formar un gran partido da esquerda. BNG e PSOE son neoliberais e rexionalistas. A FPG procura a reconstrución da esquerda nacionalista, anticapitalista e pola autodeterminación”, quen fala é Xosé Lois Méndez Ferrín, político, escritor, profesor.
Houbo aplausos.

ARTIGO PARA A PENEIRA.

última hora: APOIO MASIVO A FERRÍN, ver o Faro de Vigo de Hoxe e o próximo número d' A Peneira.

http://www.frentepopulargalega.org

PALESTINA CHAMA CON PEDRAS �S PORTAS DA LIBERDADE, A GALIZA CON LADRILLOS.

2005-06-14T08:28:00.000-07:00

as RRE lócense con esta nova iniciativa de enladrillar as rúas das nosas cidades para forxaren o muro da liberdade para o noso pobo.
Baixo o lema vota redes escarlata abeiran os seus candidatos ao Parlamento Galego, como son Oriana Méndez ou María Xesús Pato entre outr@s pola cidade de Ourense.

Se tes vocación de proletario únete á obra:

LE E DIFUNDE:
O CEO ESTA ENLADRILLADO acción plástica na rúa das RR.EE. Praza da Madalena OURENSE entre as 15 e as 20h do venres 17 xuño. HAI QUE BOTALOS! pásao...
http://www.redesescarlata.org

fotos tomadas de: http://www.redesescarlata.org

2005-06-14T08:27:00.000-07:00

AS RRE ENLADRILLAN A CIDADE

FRAGAGÁ O HOME DO SACO

2005-06-14T08:26:00.000-07:00

FRAGAGÁ NA GALIZA

«Si a una mujer le preguntan con cuántos hombres se acuesta, no suele dar una respuesta absolutamente certera.Y en política pasa lo mismo»
Manuel Fraga, 11/6/2005

visita a interesantísima páxina http://www.fragaga.org onde atoparás un arquivo sonoro e gráfico adicado a este grande líder que foi antes do 19-X do seu pobo gallego.

Agora os tempos son outros e estamos preparados para o Goberno de Xosé Lois Méndez Ferrín!!!

Unha aperta e desfrutádeo.

2005-06-11T04:18:00.000-07:00

O DEZANOVE GAÑEMOS NÓS

2005-06-11T04:07:00.000-07:00

A GALIZA SÓ TEN UNHA RESPOSTA CON DEREITO E DE VISIÓN AO FUTURO. CONSTRUAMOS AO FIN O GOBERNO PARA A REPÚBLICA GALEGA.

ASIGNEMOS O NOSO VOTO AO PROXECTO DO

FPG.

Pola República Galega: Vota FPG!
Ferrín e Abalo ao parlamento!

Cando fixemos valoración dos resultados das últimas eleccións municipais, afirmamos na FPG que os nosos paisanos e as nosas paisanas votaran con maior liberdade que en ocasións anteriores. Hoxe dicímolo de novo, e estamos confiados en que ese maior grao de liberdade traerá consigo a expulsión de Fraga Iribarne da política.

E tamén confiamos en que ese voto máis libre produza unha maior votación nas alternativas de esquerda, como o é a FPG.

Nin PSOE nin BNG fixeron gran cousa por gañar o voto das persoas que apoiamos un programa de mobilización social para reclamar a autodeterminación e a independencia de Galicia, ou para esixir unha nova política económica claramente enfrontada ó neoliberalismo: unha política que restaure os maltratados servizos públicos (a educación pública, a sanidade, o transporte, ...) e que estableza criterios e medidas para orientar os nosos recursos nun proxecto reindustrializador e de fomento de novos servizos que sirva para xenerar unha nova situación económico-social no noso país.

Por iso as candidatas e os candidatos da FPG presentámonos a estas eleccións convencidos da necesidade da existencia e posta en valor dun partido como o noso. Van sendo horas de que en Galicia comecemos a votar aquelas opcións que por ideas e por traxectoria histórica maiores garantías ofrecen:
De facer unha política baseada nos principios republicanos da democracia –política e social–, do laicismo, e da solidariedade entre os traballadores e entre os pobos.

De pular decididamente pola defensa do noso idioma, un idioma polo que se fixo un importantísimo traballo de normativización, pero que a súa normalización está moi lonxe de ser unha realidade.

De realizar un traballo cultural aberto a todas as tendencias estéticas, con particular apoio ó traballo de investigación, de búsqueda de sistemas para o mellor desenvolvemento das nosas capacidades.
De garantizar a seguridade da muller como persoa e un trato igualitario en todos os terreos: na casa, no traballo, na sociedade.

De favorecer á mocidade na búsqueda de alternativas: no ensino, no traballo, no divertimento, na cultura.
É a hora de votar pola FPG!
Se queres colaborar no proceso de unidade e de reconstrucción da esquerda nacionalista:

VOTA FPG!

CANDIDAT@S:

Pontevedra
Xosé Luís Méndez Ferrín. Académico.Escritor e profesor. Vigo.
Mariano Abalo Costa. Funcionario. Concelleiro en Cangas.
Maruchi Álvarez Barreiro. Asesora laboral e de urbanismo. Cangas.
Manuel Igrexas Rodríguez. Historiador e profesor. Lalín.
Alberto Gonzalvez Herrero. Traballador. Comité de empresa de Zeneca-Pharma. O Porriño.
Encarnación Martínez Collazo. Traballadora do comercio. Sindicalista. Vigo.
Manuel Camaño Fandiño. Sindicalista. Cangas.
Xosé Lois Romero Falque. Funcionario. Sindicalista. Vigo.
Arturo Estévez Rodríguez. Xubilado. Pontevedra.
Xosé M. García Crego. Técnico editorial. Nigrán.
Sofía Fernández Chapela. Traballadora. Cangas.
Ramón Fernández Martínez. Traballador da banca. Cangas.
Arximiro Blanco Costas. Libreiro. Vigo.
Amalia Santiago Esperón. Profesora. Marín, Pontevedra.
Ricardo Castro Buerger. Licendiado en Historia. Traballador. Vigo.
Martín García Cordeiro. Sindicalista. Cangas.
Xosé Sánchez Sánchez. Traballador editorial. Vigo.
Ramona Fuentes Arias. Profesora. Marín, Vigo.
Xosé Manuel Vázquez Rey. Metalúrxico. Moraña.
Gemma Novelle Marcos. Traballadora. Vigo.
Aitor Rivas Rodríguez. Profesor, lingüísta. Vigo.
Xulio X. Fernández Alonso. Traballador. Sindicalista. Vigo.

Ourense
Chus Pato. Escritora. Ourense.
Xoaquín Silva. Profesor. Ourense.
Oriana Méndez Fuentes. Estudante universitaria. Celanova.
Claudio Pato. Escritor e traballador de correos. Ourense.
Xiana López Penedo. Estudante universitaria.
Manuel Domínguez Cuquejo. Licenciado en CC. Políticas. Ribadavia.
Mª Xosé Justo Ferreiro
Begoña Martínez Banet. Estudante universitaria.
Manuel Ruibal García
Ricardo A. Lorenzo García. Traballador.
Brais Fidalgo Martínez. Estudante universitario. Ribadavia.
Gloria Chapela González
Antón Fernández Fernández
Lino González Lemos

Lugo
X. Manuel Seixas. Traballador. Castroverde
Iñaqui García Gómez. Funcionario. Sindicalista. Lugo
Darío Xohan Cabana Yáñez. Académico. Escritor. Funcionario. Lugo
Xosé A. López Bouzo. Labrego. Carballedo
Manuel Rodríguez Argerey
Mará do Carme Seixas Ares
Ramón A. Lareu Riveiro
María Mar Fernández Pérez
Mª Isolina Farto Janeiro
Porfirio Embade Pita. Traballador. Ferrol
Aida Mercedes Rodríguez Docampo
Xosé A. Piñeiro Lamela
Xesús Castro Buerger
Xosé Celso Álvarez Barreiro
Xosé A. Mera Táboas

A Coruña
Fran Aneiros Dopico. Traballador do metal. Ferrol.
Catuxa López Pato. Tradutora. Santiago.
Xan Carballo Rodríguez. Sindicalista. A Coruña.
Eleuterio Formoso Lamela. Traballador no sector da banca. Muros.
Gladys Afonso Lobato. Traballadora da Banca. A Coruña.
Manuel López Besteiro. Profesor. Sindicalista. Santiago.
Mario Díaz Bustamante. Sindicalista. A Coruña.
Mª Dina Brenlla Outeiro. Traballadora. Negreira.
Francisco Sampedro Ojeda. Ensaísta. Profesor de Filosofía. A Coruña.
Francisco Sebio Peña. Profesor. Sindicalista. Santiago.
Xosé M. Romero Davila. Sindicalista. Ribeira
Mónica Camaño. Actriz. Santiago.
Luis C. Varela Souto
Antón L. Dobao. Lingüísta. Traballador TVG. Teo
Xosé A. Placer García. Traballador. Sindicalista. Ferrol.
Mónica Montero Borrazás
César P. Lago Bouza. Traballador autónomo. Santiago.
Carlos A. Álvarez Pena. Traballador
Manuel Pérez González
Mª Encarnación Suárez González. Mestra. Santiago
Pancho Niño Ricoi. Profesor. A Coruña.
Manuel Fernández González
Anxo A. Amado Rico. Sindicalista. Santiago.
María do Carme Castro Valiño

MARCIANIDADE GAITEIRIL

2005-06-11T03:55:00.000-07:00

A DEPUTACIÓN DE PONTEVEDRA TRAIZOOU A NOSA TRADICIÓN A FAVOR DAS GAITAS MARCIAIS.

DENDE A ESQUERDA GALEGA SÓ HAI UNHA RESPOSTA:

NON

NON a Hipólito Cabezas e o seu proxecto unilateral.
NON á rede caciquil que se teceu entre a ABGDP e o goberno do P.P.
NON á utilización dos nosos fondos públicos para o asasinato da tradición.
NON ao asasinato e prostitución do noso ben máis antigo.

TODOS SOMOS GAITEIROS HOXE, POR ESO APOIA Á AGG, os únicos que falan na nosa lingua:

A Asociación De Gaiteiros Galegos, ante as publicacións recentes na prensa sobre o pre-acordo coa Deputación de Pontevedra, e ante as explicacións que demandan os músicos tradicionais galegos ao respecto, informa:

1º A Deputación de Pontevedra propón a creación de unha escola única para o cal achegará 100.000 euros a maiores dos xa concedidos á Asociación de Bandas de Gaitas e Percusión da Provincia de Pontevedra.

2º O único condicionante da Deputación é a integración das dúas partes en unha única escola que impartirá distintos instrumentos, todos exclusivamente tradicionais, estando os contidos pormenorizados das materias pendentes de definir.

3º A concesión desta subvención depende de que a AGG chegue a un acordo coa ABGPPP no que, evidentemente, a AGG defenderá incondicionalmente a postura que ven a manter con respecto aos aspectos formais e de fondo con respecto á música tradicional.

4º De momento non hai nada asinado e nin sequera falado xa que está pendente a entrevista co presidente da ABGPPP co que a AGG xa se puxo en contacto.

5º No caso de que non haxa acordo, a AGG seguirá liderando e alentando unha oposición férrea e *sen cuartel* ao modelo que se pretendía introducir na provincia.

Por todo isto, a directiva da AGG prega a tódalas agrupacións e persoas que nos prestaron o seu apoio que continúen unidos e seguros de que faremos todo o que estea na nosa man para dar unha solución aceptable e vantaxosa ao problema.

Pontevedra, 8 de xuño de 2005.
A directiva da AGG.

2005-06-11T03:54:00.000-07:00

2005-06-11T03:40:00.000-07:00

PREMIO ROBERTO VIDAL BOLAÑO DAS RRE.

2005-03-14T09:48:00.000-08:00

BASES DO PREMIO ROBERTO VIDAL BOLAÑO (II EDICIÓN)

As Redes Escarlata convocan a II edición do Premio Roberto Vidal Bolaño co obxectivo de outorgar un recoñecemento público que simbolice o compromiso coa emancipación de Galicia e das súas clases populares. Coa emancipación da multitude produtora, na súa diversidade de expresións de loita e de resistencia, e coa República Galega.
Con cada edición deste Premio, lembramos e recoñecemos a figura de Roberto Vidal Bolaño, o seu compromiso, e ligámola ó acontecemento histórico da Comuna de París, que no ano 1871, un 18 de marzo, constitúe o primeiro goberno proletario da historia.

Ano tras ano, un xurado nomeado polas Redes Escarlata entrégalle a unha persoa ou colectivo un premio honorífico, sen dotación económica, mediante o que se procura recoñecer ben unha actividade concreta, ben unha traxectoria de compromiso coa futura República Galega e coa “vil multitude” herdeira daquela que Marx describiu na súa obra A guerra civil en Francia e que protagonizou o primeiro e brillante episodio do asalto ó ceo.

A convocatoria, constitución do xurado e elección da persoa ou colectivo premiados e demais características deste premio recóllense nas seguintes bases.

Con este premio preténdese un recoñecemento público daquela persoa ou colectivo que destaque polo seu compromiso coa emancipación das clases populares, na súa diversidade de expresións de loita e resistencia, e coa construción da República Galega, coa súa cultura, coa súa lingua.
O Premio Vidal Bolaño terá carácter de recoñecemento público e materializarase nun elemento simbólico entregado á persoa ou colectivo premiado. Non leva engadido, por tanto, ningún beneficio económico.
O premio consistirá nunha peza artística elaborada por un creador ou creadora de Galicia.
A entrega do premio farase preferentemente ao redor do 28 de maio, aniversario do día en que conclúe a experiencia do proletariado parisino, como homenaxe e lembranza da Comuna e compromiso coa continuidade do seu proxecto liberador.
A decisión do xurado darase a coñecer no período que se inicia a partir do 18 de marzo, data en que se constitúe a Comuna.
Calquera persoa —sexa membro das Redes Escarlata ou non—, entidade ou colectivo poderá facer chegar á Directiva das Redes Escarlata, mediante correo electrónico (premiorvb@redesescarlata.org) ou correo ordinario, propostas de candidaturas para o premio. A Directiva das Redes Escarlata comprométese a facelles chegar ós membros do xurado as ditas propostas.
Serán os membros do xurado, seleccionado pola Directiva das Redes Escarlata, os encargados de propoñer e votar as candidaturas e decidir con total soberanía a persoa, entidade ou colectivo merecente do galardón. .
O xurado estará constituído por un máximo de seis persoas: un Secretario, con voz e sen voto, e cinco vogais.
A Directiva das Redes Escarlata comprométese a respectar e cumprir as decisións do xurado.
As bases do premio publicaranse na páxina web das Redes Escarlata

(http://www.redesescarlata.org/).

Redes Escarlata
Marzo do 2005

2004-08-17T11:22:00.000-07:00

Em defesa das liberdades

Liberdade de expressom, autodeterminaçom, contra a violência machista, contra a precariedade laboral, ensino e sanidade públicos e de qualidade, nom mais agressons no Minho.

A nossa festa da poesia volta um ano mais para convocar-nos a umhas jornadas dedicadas à cultura, à festa, à solidariedade, ao convívio e à reivindicaçom. Nesta ocasiom dirigimos o Festival cara a defesa das liberdades, na procura de juntarmos esforços para exigir o que nos é mais básico num momento em que é indispensável a acçom social.

Este ano convidamos-vos a Salvaterra desde o 2 até o 4 de Setembro. Começaremos com 11 exposiçons de artistas e artesáns/a, o mesmo dia que celebraremos a II Jornada do Audiovisual Galego. Seguiremos na sexta com a voz de Uxia e o calor do caldo e o vinho, para dar passo ao dia grande, que conta com actividade desde a manhá.

Paralelamente, os e as companheiras da Associaçom Cultural Galeguiza organizam um roteiro pola comarca no que visitarám os espaços afectados polo projecto de barragens no Minho. Para o Festival e o roteiro habilitará-se um espaço de acampamento ao pé do rio Minho, que poderá utilizar-se de forma livre.

Para berrar em liberdade. Para cantar em liberdade.

Acudide vizinhos! Acudide vizinhas!O Festival da Poesia volta ao Condado!

PROGRAMA DO XVIII FESTIVAL DA POESIA NO CONDADO

II Dia do Audiovisual Galego
Santa Liberdade-Documentário. Margarita Ledo Andión.

O Río é Noso-Documentário. Realizaçom colectiva.

Da Galiza Marcha Xa-Curtametagem. Berrobambán Vídeo.
CASA DA CULTURA. 2 DE SETEMBRO ÀS 21,30 HH.

Exposiçons
Pintura. Lis

Fotografia. Xavier Diegues

Fotografia. Mari Vega Cerqueiro

Brinquedos antigos

Fundición Nautilus

Cesteiros de Mondariz

Tamanqueiros de Mondariz

Cerámica creativa. Merche VázquezCoiro. Juan Zaragoza

Cerámica. Nuria MéndezBisuteria. Tere Fernández
COVAS DE DONA URRACA E CASA DO CONDE

APERTURA: 2 DE SETEMBRO ÀS 20,00 HH.

4 DE SETEMBRO: A PARTIR DAS 11,30

Noite Galega
Uxia Senlle e grupoAforo limitado.Reservas: info@scdcondado.org
COVAS DE DONA URRACA

Conferências
Plataforma en Defensa do Miño.

4 DE SETEMBRO ÀS 12,30 HH

Bases Democráticas Galegas

ÀS 13,15 HH.

Festa Infantil

Jogos populares

Aeromodelismo

Ultra-ligeiros

Mago Cali
PARQUE DA CANUDA. 4 DE SETEMBRO ÀS 17,00 HH.

O comboio de baixa velocidade sairá das Antas às 11,00 hh.

Festival Poético-Musical

Passa-corredoirasGaitas e murga (Brisas do Mar, Meanho)

4 DE SETEMBRO ÀS 11,00 HH.

Concerto Grupo de Corda do Centro Cultural de Beade

4 DE SETEMBRO ÀS 13,30 HH.

A PARTIR DAS 20,00 HH.Apresentam: Carlos Blanco e María Castro Jato

GALIZA. Artur Alonso Novelhe, Xosé María Álvarez Caccamo, Marica Campo, Ana Belén Fernández, Carlos Figueiras, Antom Garcia Matos, Brais González Pérez, María Lado, Miguel Anxo Mato, Carlos Quiroga, Paula San Vicente, Marga do Val.
PORTUGAL. José Luis Peixoto, Walter Hugo Mae, Jorge Reis-Sá.
EUSKADI. Sonia González.
ANGOLA. Ondjaki.

GRUPOS MUSICAIS:: Mercedes Peón:: Terrakota (Portugal):: Xistra de Coruxo:: A Matraca Perversa

Como chegar

· Autoestrada A-9Antes de chegar a Vigo, desviamo-nos cara Porrinho / Ourense. Depois, saímos para a A-52, em direcçom a Ourense. Logo, colhemos o desvio cara Ponte Areias e seguimos as indicaçons.
· Estrada N-550Imos na mesma estrada até o Porrinho. Ali, seguimos em direcçom a Tui e, nuns três quilómetros, torzemos para o desvio Salzeda / Salvaterra.
· Autovia A-52Pouco depois do túnel da Franqueira, tomar o desvio a Ponte Areias e, na saída, virar à esquerda cara Salvaterra.
· Autoestrada A3-IP1Sem saír do caminho principal, seguir até o desvio a Salzeda / Salvaterra, poucos quilómetros depois de passar a raia.

Limiar do livro de poesia

A liberdade vai en nós

A democracia non existe, é unha utopía a conquistar.

A liberdade non existe, é unha ansia dalgúns peitos afoutos e un soño da imaxinación.

E as liberdades non existen en ningures, hai papeis e leis que dan pé a que as creamos posibeis, únicamente.

O que si hai é persoas que queren ser libres.

E para que haxa persoas que se queren dignas, que se queren libres, é preciso que exista antes de nada a palabra sen medo. Na vida todo ten límite, e tamén as palabras pódeno ter, pois as palabras o mesmo que poden dar paz tamén poden alimentar o camiño da guerra e chamar por ela. Mais precisamos atrevernos a falar, a escribir, a dicir libremente. Pois precisamos ser dignos e libres.

O noso país, a Galiza, foi educado primeiro no medo e logo na sumisión e no descrimento, no cinismo. Precisa oírnos falar atrevéndonos a ser libres. Con naturalidade, sen lle pedir permiso a ninguén. O noso país precisa empezar a gañar a dignidade. E a dignidade empeza dentro de cada un cando nos atrevemos a botar fóra a palabra que nos nace verdadeira dentro.

E por iso é tan daniña a censura, non porque perxudique ao censurado, que tamén, senón porque lle rouba ás demais persoas a posibilidade de coñecer, de oír as palabras sen medo, as que nos liberan. E todos aprendemos a falar escoitando, e repetindo logo. E todos temos que oír primeiro libremente, para poder pensar e ser libres.

Suso de Toro

Limiar do livro de exposiçons

Em defesa das liberdades

Numha das peças do documentário 'Há motivo' podíamos ver como umha associaçom de mais e pais de estudantes protestava polo facto de que a escola à que mandavam os seus filhos acabava de ser comprada por umha secta ultra-católica que figera da escola pública um centro religioso.

A diário podemos observar como as listas de espera nos hospitais do estado aumentam, como o sistema de pensons periga e como os sucessivos governos potenciam as asseguradoras privadas, um dos grupos de empresas que mais capital especulativo movem no mundo globalizado a cada minuto.

Essa mesma imprensa vem de publicar um informe no que se fala de que som 10.000 as mulheres que sofrem no Estado a violência machista nos seus próprios fogares, ameaçadas de morte e assasinadas.

Na Galiza cada três dias morre um operário, umha trabalhadora, um ninguém, em acidente laboral. Há quem lhe chama a isso terrorismo patronal. Alguns outros chamam-lhe capitalismo. Recentemente assistimos à morte da tripulaçom ao completo do pesqueiro 'Baia'. Os marinheiros que meses antes deixaram todos os esforços em extrair o fuel que estragou o seu mar.
Sem embargo, por todo o país vemos germolar umha cheia de movimentos de vizinhos e vizinhas de aldeias, paróquias, cidades, comarcas... que se unem para protestar polo que lhes querem quitar da própria terra. Defendendo-se de estradas que acabam com recursos e formas de vida, das agressons que ameaçam dúzias dos melhores rios do país ou dos caciques que pretendem manter o poder até a eternidade.

A esse respeito, no Condado vem de formar-se a 'Plataforma Cívica en Defensa do Río Miño'. Porque, igual que a Austrália expólia o petróleo de Timor, igual que a potência imperialista estadunidense acaba com o pulmom do mundo, a Amaçonia, a EDP (Eléctrica de Portugal) e Unión Fenosa querem acabar com o nosso rio. Porque, mesmo superando o projecto do Salto de Sela, freado já daquela pola vizinhança, pretendem que o rio Minho morra nas três barragens que as eléctricas pretendem construír. Porque ao que eles lhe chamam minicentrais, nós chamamos-lhe presas de 21 metros de altura e entre 212 e 321 metros de lonxitude. Porque com isso destrue-se o potencial económico dumha comarca e de duas margens dum rio, porque se destrue o hábitat de espécies em perigo de desaparecer, como a lampreia, e todo o ecosistema que se conserva do Minho, que nom é nosso, nem deles, nem de ninguém. Que é da terra.

Porque todas estas reclamaçons, as nossas no Minho, as das gentes da Ulhoa, as dos sindicalistas presos por um piquete, as dos membros de Nunca Mais encadeados, as dos dous moços que vivêrom umha semana na cadeia por expresar-se com pintura mun muro... Porque todo isto é silenciado nos medios de desinformaçom massiva, reivindicamos o nosso direito a expressar-nos livremente. Porque nom queremos umha televisom autonómica que lhe regala três veces mais tempo ao velho fascista que ao resto de forças políticas, por todo isto, e por muito mais, berramos o nosso direito à liberdade de expressom.Por isso, também, berramos em favor de outro direito que a própria declaraçom universal dos direitos dos povos da ONU reconhece. Por isso reclamamos autodeterminaçom. Para gerir os nossos próprios recursos de nosso. O rio, a economia, o monte, a vida, os nossos destinos...

E, por todo isto, a Sociedade Cultural e Desportiva do Condado chama a todos e a todas a acudir à XVIII ediçom da nossa Festa da Poesía. Para berrar em liberdade. Para cantar em liberdade.
Acudide vizinhos! Acudide vizinhas!O Festival da Poesia volta ao Condado!

SCD Condado

Manifestación en Melgaço

2004-08-17T11:01:00.000-07:00

Melgaço no centro do protesto, feito nas margens do rio
Protesto ibérico contra novas barragens no rio Minho junta 1500 pessoas

Lusa / Público

Pelo menos 1500 portugueses e galegos participaram esta manhã, em Melgaço, em dois protestos contra a prevista construção de três barragens no troço internacional do rio Minho, disse o presidente da Câmara, Rui Solheiro.

Um grupo de opositores à construção das barragens desceu o rio Minho em barcos pneumáticos cedidos por uma associação de desportos radicais do Alto Minho e outra da Galiza, num percurso de seis a sete quilómetros, iniciado no centro de Melgaço e terminado na ponte internacional para Arbo.

Um segundo grupo realizou idêntico percurso a pé, nas margens do rio, através da chamada "rota das pesqueiras", áreas preparadas para facilitar a pesca fluvial, explicou Rui Solheiro, eleito pelo PS. Ao protesto associaram-se associações ambientalistas como a Quercus, Liga para a Protecção da Natureza e Corema. Associações culturais, grupos ligados aos desportos radicais e estruturas de pescadores portuguesas e espanholas também participaram na iniciativa, detalhou o autarca.

Segundo o presidente da Câmara, a construção das barragens "põe em causa espécies piscícolas como o sável, a lampreia ou o salmão, e as albufeiras vão submergir centenas de pesqueiras milenares que existem no Minho". Vai provocar-se ainda a alteração do microclima, "pondo em causa a produção do famoso vinho Alvarinho", e "vai acabar-se com as cascatas que permitem desportos radicais", frisou Rui Solheiro.

"É incalculável o prejuízo que as barragens podem provocar e é por isso que manifestamos uma oposição radical à sua construção", sintetizou o autarca raiano.
As três barragens serão construídas por um consórcio luso-espanhol, liderado pela Union Fenosa e com uma participação minoritária (35 por cento) da portuguesa EDP.

O dirigente da Corema José Gualdino disse à Lusa que esta é a segunda tentativa de lançar novas barragens no Minho, tendo sido gorada, em 1990, a construção de um outro aproveitamento hidroeléctrico naquele rio - a barragem de Sela. O rio Minho é já o curso de água ibérico com o maior número de aproveitamentos hidroeléctricos.
Na zona de jurisdição espanhola deste rio, partilhado com Portugal ao longo de 70 quilómetros, há um aproveitamento hidroeléctrico por cada 500 quilómetros quadrados, prevendo-se a construção de mais 30 barragens. Esta densidade de aproveitamentos hidroeléctricos é três vezes superior à de dois outros grandes rios ibéricos, o Douro e o Guadiana, assinala a Nova Cultura da Água (NCA), uma fundação de origem espanhola, notabilizada pela sua oposição ao Plano Hidrológico Espanhol.

Já na zona de jurisdição portuguesa, o Minho e os seus afluentes têm um total de 55 aproveitamentos hidroeléctricos, segundo José Gualdino.

Alto-minhotos e galegos contra barragens no rio Minho
Dois milhares de pessoas participaram em iniciativa que contou com apoio da autarquia e de associações ambientalistas

Jornal de Notícias

"A construção das barragens põe em causa espécies piscícolas como o sável, a lampreia ou o salmão e as albufeiras vão submergir centenas de pesqueiras milenares que existem no rio Minho". A afirmação de Rui Solheiro, presidente da Câmara de Melgaço, reflecte a preocupação das gentes altominhotas, ontem mobilizadas num protesto ibérico que juntou quase dois milhares de lusos e galegos.

Na lista de argumentos dos raianos figura, ainda, a preocupação ambiental-economicista, versando a alteração do microclima que "põe em causa a produção do vinho Alvarinho". O protesto encontrou duas formas de manifestação: um grupo desceu o Minho em barcos pneumáticos e outro percorreu, a pé, nas margens do rio, pela 'rota das pesqueiras.
Lembre-se que na origem do protesto está a proposta de construção de três barragens, por parte de um consórcio luso-espanhol liderado pela Union Fenosa e com uma participação minoritária (35%) da EDP. Isto, apesar de o rio Minho ser já o curso de água ibérico com o maior número de aproveitamentos hidroeléctricos. "Do lado espanhol há um aproveitamento hidroeléctrico por cada 500 quilómetros quadrados, prevendo-se a construção de mais 30 barragens e na zona de jurisdição portuguesa, o Minho e os seus afluentes têm um total de 55 aproveitamentos hidroeléctricos", disse José Gualdino, da associação ambiental Corema. Em Maio último, um congresso internacional apontou para a rejeição das novas barragens perspectivadas para o Minho.

Congresso em DezembroA fundação Nova Cultura da Água (NCA) nasceu do congresso de Maio último. Agora, a NCA está a preparar um Congresso Ibérico sobre Gestão e Planeamento da Água, entre os dias 8 e 12 de Dezembro, em Tortosa, Espanha. Este encontro deverá dar continuidade aos estudos desenvolvidos em Saragoça (1998) e no Porto (2000). Para Margarida Feijó, "o Congresso quer ser sobretudo um espaço de reflexão e diálogo entre a ciência, a técnica e os cidadãos". A NCA baseia os argumentos na Directiva-Quadro da Água, que entra este ano em vigor. "Nesta directiva comunitária considera-se que a água não é um produto comercial como qualquer outro, mas um património que deve ser protegido, defendido e tratado como tal".

Alto-minhotos e galegos contra barragens no rio Minho
Manifestação de “secos” e “molhados” contra as barragens no rio Minho

Correio do Minho

Por terra e pelo rio cerca de 250 pessoas, entre galegos e portugueses, envergaram t-shirts brancas com os slogans “Rio Minho é vida” e “Barragens não”, numa manifestação que demonstra unanimidade em ambas as margens na rejeição à pretensão da construção de três mini-hídricas no troço internacional do Minho, entre Melgaço e Monção.

A Festa da Cultura de Melgaço foi a alavanca para esta acção, que congregou diversas associações ambientalistas que se batem pela defesa do rio Minho, pela sua preservação «selvagem», assim como dos seus recursos naturais e patrimoniais.

Os manifestantes, que partiram da praça fronteira à Câmara Municipal, dividiram-se em dois grupos: os molhados, que fizeram a descida em barcos de rafting, e os secos, que percorreram o trilho das pesqueiras. O grupo voltou a juntar-se, entre manifestações de regozijo e slogans contra as barragens, junto à ponte internacional de Peso-Arbo.

O galego Jorge Palmas, que fez a descida em canoa, aderiu porque não quer perder um espaço natural que lhe proporciona o gozo do seu desporto favorito e que, com a construção das mini-hídricas, ficaria perdido.

Rui Solheiro, o autarca de Melgaço, que fez o percurso dos “secos”, estava satisfeito com a «boa adesão das associações da ambas as margens», em particular pela adesão galega, mesmo dos municípios, o que não tinha ocorrido aquando da contestação ao projecto da barragem de Cela, no final da década de 90.

Os municípios do vale do Minho, que já deliberaram a «rejeição total» ao projecto, vão lutar pela «revogação do acordo entre Portugal e Espanha» que prevê, desde 1968, a construção deste equipamento hidroeléctrico no rio Minho. Entretanto, aguardam que, depois das férias de Verão, seja convocada a reunião do Conselho de Bacia do Rio Minho, no qual esperam ver cumprida a promessa da presença de um membro do Governo da tutela do am-biente.
Existem alternativas viáveis

A Liga para Protecção da Natureza (LPN) apoiou esta manifestação porque o projecto é «contra-producente» e as consequências são idênticas ou superiores às do anterior projecto. Esta manifestação faz-se sentir ao nível ambiental (paisagem, habitats e espécies piscícolas migratórias, como a lampreia, o sável e o salmão) e sócio-económico, particularmente nesse «ícone de competição regional» que é o vinho Alvarinho, podendo vir a ser descaracterizado.

Ainda neste sector, José Manuel Alho chama a atenção para o desenvolvimento que se tem registado no domínio do turismo de aventura, como as descidas do rio em rafting, e turismo de natureza.

Este dirigente da LPN assegura que já deu conhecimento aos governantes das alternativas a esta «insistência» em construir novos equipamentos, que passam por uma «optimização da produção das actuais barragens» e uma aposta clara num «plano de efi-ciência energética e redução de consumos». Para José Manuel Alho, os argumentos da tutela para continuar estas apostas são «preguiçosos».

Para Pedro Correia, delegação de Viana do Castelo da “Quercus”, esta manifestação serviu para «encontrar as diferentes associações e forças e reforçar a plataforma para o futuro». Esta associação, até agora, não tem estado directamente envolvida neste processo, muito por culpa da falta de recursos humanos, embora tenha «subscrito as preocupações dos municípios e das suas populações».

«Não se justifica a produção energética a partir de barragens quando há projectos de parques [eólicos] que vão produzir igual ou mais energia», argumenta Pedro Correia, defendendo que se deixe viver este troço do rio Minho que integra a Rede Natura 2000.

RIO MINHO É VIDA...

EMBARRAGENS NÄO

EN DEFENSA DOS RÍOS DA GALIZA. NÓS TAMÉN

2004-08-17T10:56:00.000-07:00

EN DEFENSA DOS RÍOS RECORDÁNDOVOS A TODAS E A TODOS.

Este próximo domingo,día 22,en Palas de Rei (Lugo)ás 12 da mañán na praza do Concello

MANIFESTACIÓN EN DEFENSA DO RIO ULLA E EN DEFENSA DE TODOS OS RIOS DE GALIZA

Os ríos son moito máis que un cauce de auga camiño do mar. Son, antes de nada, -coa sua auga, as suas beiras e as suas paisaxes-, unha fonte de biodiversidade para a vida que non está xustificado destruir de forma gratuita. Pero son tamén hoxe un patrimonio natural de enorme potencialidade económica cando, -xunto co patrimonio histórico, etnográfico e cultural de cada zona-, se vincula con actividades de agricultura de calidade, turismo de natureza e deporte fluvial, todas cada día máis demandadas. En Galiza temos xa pagado impactos dabondo pola xeneración dunha enerxía que (sen contraprestación de ningún tipo) exportamos en máis xa dunha terceira parte. Non pode ser de xustiza que, ademáis de ter asulagado os nosos millores vales e de ter soportado as térmicas máis contaminantes de Europa ou de entregar agora todos os nosos montes para negocio das empresas eléctricas, teñamos a maiores que seguir sacrificando innecesariamente o pouco que queda de millor conservado dos nosos ríos: sexan o Ulla, o Lérez, o Umia, o Verduxo, o Ferreira, as cabeceiras do Sil, as pesqueiras do Baixo Miño, o Navia, e todos os demáis, porque todos están a ser solicitados.Esta manifestación de Palas de Rei, na comarca da Ulloa, cabeceira do Ulla, ten que ser un punto de encontro dende o que coller forza para arrancar cunha campaña continuada que faga xustiza cos nosos ríos.

ADEGA-LUGO(da Plataforma para a Defensa do Alto Ulla) que non falte ninguén e que ata as pedras saiban que está xa en marcha a forza necesaria para defender a vida dos nosos rios fronte ao negocio das empresas eléctricas.

BASES DEMOCRÁTICAS GALEGAS, AUTODETERMINACIÓN

2004-07-25T00:00:00.000-07:00

As Bases Democráticas Galegas constitúen unha iniciativa promovida por un grupo de persoas diversas vencelladas a diferentes ámbitos de Galiza. Esta proposta xorde da necesidade de situar en primeiro plano algúns dos aspectos fundamentais que lle permiten a toda colectividade recoñecerse como suxeito político e construír o seu presente e o seu futuro libremente. Pensar nun proxecto colectivo de Nación Galega implica rescatar o valor de principios irrenunciábeis: autodeterminación e democracia nos seus significados plenos, defensa da lingua e da cultura de Galiza e un marco galego de relacións laborais. As Bases Democráticas Galegas configuran unha iniciativa non partidaria de mulleres e homes que promoven a articulación dun proxecto de resistencia fronte á orde existente, unha proposta activa de encarnación dun novo poder constituínte.

O feito nacional galego e o seu ámbito propio de decisión son negados sistematicamente polo actual cadro xurídico-político, que non recoñece máis suxeito soberano ca as súas propias institucións. Hoxe os alicerces culturais, económicos e identitarios que nos caracterizan como pobo diferenciado están en perigo de esmorecer por mor da presión cotiá e por veces opaca do capitalismo e do irrealizábel proxecto de nación española co que Galiza entra nunha contradición só superábel co exercicio efectivo da autodeterminación. O proxecto imperialista español só admite a homoxeneización e a disolución das culturas e nacións peninsulares na obrigada unidade de España consagrada de maneira abertamente coercitiva pola Constitución Española que Galiza nunca aprobou. Velaí o ataque frontal aos dereitos democráticos máis elementais e a persecución política, mediática, policial e xudicial contra toda disidencia, contra calquera discrepancia; unha persecución que abrangue desde a esquerda independentista vasca, aos tres traballadores lugueses condenados por participaren nun piquete nunha Folga Xeral, a prohibición do exercicio da liberdade de expresión e a represión aos diferentes colectivos, nomeadamente á militancia da esquerda independentista, as condenas a persoas de diferentes colectivos sociais ou a gravísima e recente sentencia do TSXG sobre a Folga da empresa de transporte "Castromil".

Nin Galiza nin o Estado español son unha illa no mundo. Nestas datas asistimos como espectadores -outro papel non nos é outorgado- ao chamado proceso de construción europea. Mais a Europa que se institucionaliza non responde ás necesidades democráticas e de liberdade dos pobos que a conforman; moito menos aos intereses das súas clases populares. É un proxecto pensado por e para as corporacións capitalistas, para fixar en lei as súas aspiracións de dominio absoluto sobre os pobos, as mulleres e a clase traballadora. Os suxeitos soberanos da Constitución europea non son os pobos, senón os estados e as súas elites gobernantes, xestoras dos negocios do Capital. A reivindicación democrática dunha Europa dos pobos, das súas culturas e das súas linguas, é profundamente contraditoria con un proxecto constitucional europeo que nega o dereito de autodeterminación como alternativa á uniformización e ao proxecto excluínte da chamada globalización capitalista. Falarmos da Constitución europea implica posicionarnos politicamente e evidenciar a súa profundidade antidemocrática, denunciar a transcendencia relixiosa e os intereses neoliberais e imperialistas. É unha constitución xenófoba, que consagra a liberdade do Capital ao tempo que impide o libre movemento das persoas, lexitima e perpetúa a dominación e explotación das mulleres. É antidemocrática, antisocial e belicista. Institucionaliza a Europa do Capital, dos Estados, do Patriarcado e da Guerra. Nega os dereitos dos pobos e dos traballadores e traballadoras.

O Capital non admite barreiras á explotación. A guerra imperialista é unha das manifestacións deste proceso de supeditación de toda forma de vida aos designios do mando capitalista. A espoliación de recursos, o reparto desigual da riqueza e os seus efectos en pobos e continentes enteiros profundiza na exclusión dun número crecente de seres humanos e crea as condicións da confrontación. A xenofobia e o patriarcado son instrumentos de control que xeran un freo significativo para a mellora das condicións de vida e do benestar de todos os seres humanos. A destrución dos sectores públicos e a despolitización da economía, a súa independencia das decisións políticas, a creba dos servizos públicos, a reclusión da participación democrática nas canles estritamente institucionais, a privatización do mundo na súa totalidade; velaí o proxecto de capitalismo global ao que nos enfrontamos.

Nunca tanta riqueza potencial, tanto desenvolvemento das forzas produtivas xerou tanta pobreza, tanta explotación e tantas formas de exterminio masivo. A supervivencia do planeta está en perigo. É tempo de construírmos outro mundo, hoxe, desde unha Galiza concibida como simple peza prescindíbel da engrenaxe da acumulación capitalista. Nunha Galiza en situación de crise prolongada, de destrución sistemática do seu tecido produtivo, de sometemento ás políticas clientelares que proxectan convertela nun deserto humano atravesado de autovías que conducen á emigración, á destrución do patrimonio cultural e natural, á sobreexplotación, a ningures... Seguimos acreditando na necesidade de os galegos e as galegas construírmos sen pexa ningunha o noso futuro colectivo, de os traballadores e as traballadoras apropiármonos do produto do noso traballo.
Porque, con todo, Galiza vive un tempo intenso que nos dá leccións e desmentidos se analizamos a realidade alén do estreito marco da cadea electoralista a que é sometida a política. A nación da que falamos achega a súa forza a esoutro mundo posíbel que atravesa o mundo con múltiplas manifestacións de resistencia. E faino demostrando a súa singularidade e vontade de existencia: protagonizando as maiores mobilizacións estudantís de Europa ao berro de Non á LOU, mediante o que a nosa mocidade impugnou radicalmente un futuro de explotación e sometemento; manifestándose contra a Europa do Capital e contra a Globalización, solidaria con todas as resistencias ao capitalismo; erguéndose masivamente en Folga Xeral contra os ataques aos dereitos conquistados polo proletariado; chantando o clamor do Nunca Máis contra o atentado social e ambiental e os seus responsábeis e substituíndo na práctica o Estado pola autoorganización asemblearia, verdadeira institución política das multitudes; facendo das rúas a negación decidida da guerra imperialista, movéndose contra a violencia machista, unha das expresións máis brutais do patriarcado. Galiza, contra o que nos di o sentido común do sistema e do réxime, é viva; emerxe nestas e outras manifestacións de resistencia recollendo o mellor da nosa tradición emancipadora, feminista, nacional e de esquerda, e faino falando en galego.
Por iso pensamos, por riba de particulares encadramentos partidarios, na necesidade de organizar a nosa potencia como pobo constituínte, que non ten cabida como suxeito soberano no actual cadro xurídico-político, o cal é o mesmo que dicir que este non permite unha Galiza dona de seu. Por esa razón, as Bases Democráticas Galegas queren ser unha iniciativa que encarne as aspiracións colectivas de ruptura democrática e popularice e resitúe na rúa as teses autodeterministas e o norte irrenunciábel de edificación dun proxecto de emancipación nacional, de xénero e social.

Esta convocatoria do Día da Patria é apenas o primeiro paso nese camiño que nos propoñemos andar colectivamente. É posíbel grazas ao esforzo non xa dos convocantes, senón sobre todo das forzas que apoian esta manifestación. Nun primeiro termo, CUT, FPG, NÓS-UP e PCPG, que xenerosamente decidiron renunciar ás súas mobilizacións para facer real esta manifestación unitaria.

CONTRA O IMPERIALISMOCONTRA O PATRIARCADOPOLA EMANCIPACIÓN DA CLASE TRABALLADORAPOLA AUTODETERMINACIÓN DE GALIZA

VIVA GALIZA CEIBE!

Galiza, 25 de Xullo de 2004

http://www.basesdemocraticasgalegas.org/